De Fluister Review

Deze bundel uit 1917 verzamelt verhalen uit uiteenlopende jaren en sluit af met het titelverhaal, waarin Doyle zijn detective voor het eerst nadrukkelijk in de eigen tijd plaatst. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog treedt Holmes op als dienaar van zijn land, en die wending geeft het geheel een ernst die het spel van vroeger overstijgt. De losse verhalen tonen een schrijver die zijn vak volledig beheerst, ook waar de vonk van de eerste bundels wat getemperd is. Doyles stijl is bezonnen en zeker; de constructies blijven vernuftig, maar de toon is ouder geworden, met een onderstroom van afscheid die in de slotpagina’s voelbaar wordt. Thematisch verschuift het boek van de particuliere misdaad naar de nationale zaak, en daarmee spiegelt het een Europa dat op het punt staat te veranderen. Voor de toegewijde lezer is dit een waardevolle, iets ongelijke verzameling, die vooral betekenis krijgt binnen het geheel van de canon. Geen ingang voor de nieuwkomer, maar een boek dat de langere lezer beloont met een detective die mens is geworden.