De Fluister Review

Drie jaar na de eerste ontmoeting keert Doyle terug naar Baker Street met een verhaal dat rijker en donkerder is dan zijn voorganger. Waar de debuutroman nog aftastte, beweegt Het teken van de vier met vertrouwen. De intrige verbindt een verdwenen schat, een oude belofte en een misdaad die haar wortels heeft in de Britse aanwezigheid in India, en Doyle laat het rijk en zijn schulden meeklinken zonder de vaart te verliezen. Stilistisch toont de auteur zich beheerst; de beroemde openingsscène, waarin Holmes zijn eigen verveling bestrijdt, tekent het personage scherper dan menige latere bladzijde. De achtervolging over de Theems behoort tot het beste dat Doyle schreef. Ook Watson krijgt hier meer lichaam, want zijn genegenheid voor Mary Morstan geeft het boek een menselijke onderstroom die de puzzel verdiept. Het resultaat is een novelle die spanning en melancholie in evenwicht houdt. Voor wie Holmes voorbij het cliché wil leren kennen, is dit een uitstekende ingang. Een zeker en volwassen werk, waarin de schrijver zijn vorm gevonden heeft.