De Fluister Review

Alan Bennett behoort tot de weinige Britse schrijvers die de komische novelle als volwaardige literaire vorm hebben bewaard, en Dooie boel zet die traditie voort met een onderwerp dat de meeste auteurs mijden: de laatste levensfase, bekeken zonder eerbied of medelijden. De pandemie dient hier niet als drama maar als katalysator, een omstandigheid die de gebruikelijke regels van fatsoen en toezicht tijdelijk opheft. Stijl en stof versterken elkaar in de droge, precieze zinnen waarmee Bennett het onbetamelijke gewoon laat klinken. Voor De Fluistertafel is het een voorbeeld van hoe satire mild en scherp tegelijk kan zijn, en van hoe klein proza grote vragen kan dragen.