De Fluister Review

Deze laatste verzameling uit 1927 bundelt de verhalen die Doyle na lange tegenzin nog aan zijn detective wijdde, en dat late karakter is merkbaar. De vorm is vertrouwd en zeker, want Doyle beheerste zijn vak tot het einde, maar de verhalen zoeken hier vaker het uitzonderlijke op, met zaken die grimmiger of vreemder zijn dan voorheen. Enkele stukken laten Holmes zelf aan het woord, een greep die het personage van binnenuit toont en de mythe licht ontluistert. De schrijver experimenteert met perspectief en toon zonder de heldere constructie los te laten die hem groot maakte. Niet elk verhaal haalt het niveau van de vroege bundels, en die ongelijkheid is voelbaar, maar de beste bladzijden bewijzen dat Doyles vernuft niet was uitgeput. Als sluitstuk van de canon heeft dit boek vooral waarde voor wie de reeks in haar geheel wil kennen en de detective tot zijn laatste zaak wil volgen. Een bezonken, ongelijk maar noodzakelijk slotakkoord van een van de invloedrijkste figuren uit de misdaadliteratuur.