De Fluister Review

Naar de vuurtoren uit 1927 wordt vaak Woolfs meest volmaakte roman genoemd, en die reputatie is verdiend. Het boek is opgebouwd uit drie delen, waarvan het middelste, waarin tien jaren en verschillende sterfgevallen in enkele bladzijden voorbijglijden, tot het gedurfdste behoort dat zij schreef. De vorm draagt hier volledig de betekenis: de tijd verstrijkt, het huis verweert, en de mensen veranderen buiten hun eigen zicht om. De roman is sterk autobiografisch. In de familie Ramsay tekende Woolf haar eigen ouders, en de spanning tussen de warme, verzoenende moeder en de veeleisende, rationele vader geeft het boek zijn emotionele kern. Het schilderij dat Lily Briscoe probeert te voltooien, wordt een beeld voor de kunst zelf, en voor de poging om het vluchtige vast te houden. Woolfs proza is hier op zijn lyrischst, en dat vraagt overgave. Wie die geeft, leest een van de grote romans van de twintigste eeuw. Aanbevolen voor de lezer die zich aan Woolfs volle stijl wil toevertrouwen.