Biografie

Stefan François Jeannette Brijs werd op 29 december 1969 geboren in Genk, in Belgisch Limburg. Hij groeide op in een streek die door de mijnbouw en de migratie die daarmee gepaard ging een eigen karakter had gekregen, en koos aanvankelijk niet voor de literatuur maar voor het onderwijs. In 1990 studeerde hij af als onderwijzer en ging hij lesgeven aan het Sint-Jozefinstituut in Bokrijk, de school waar hij zelf leerling was geweest. Tussen 1994 en 1997 woonde hij in Zonhoven, waarna hij naar Genk terugkeerde.

Zijn debuut verscheen in 1997 bij Atlas onder de titel De verwording, een magisch-realistische roman die nauwelijks vierhonderd exemplaren verkocht en die hij later een noodzakelijk maar niet wezenlijk boek noemde. Hij verzet zich tegen herdrukken ervan. Belangrijker voor zijn ontwikkeling waren de jaren daarna, waarin hij Vlaamse kerkhoven afreisde op zoek naar de graven van vergeten schrijvers als Gustaaf Vermeersch, Richard Minne, Maurice Gilliams en Karel van de Woestijne. Die zoektocht leverde de essaybundel Kruistochten (1998) op en kreeg later een vervolg in De vergeethoek (2003). In dezelfde geest schreef hij Villa Keetje Tippel (2001), een polemisch essay over de verwaarlozing van het Genkse huis waarin de schrijfster Neel Doff had gewoond. In deze periode was Jeroen Brouwers zijn belangrijkste leermeester, een vriendschap die later bekoelde naarmate Brijs zijn eigen toon vond. Vanaf 1999 leefde hij van de pen, met essays en recensies in De Morgen en De Standaard.

De roman Arend (2000), over de groeipijnen van een verwaarloosde jongen, en de novelle Twee levens (2001) gingen vooraf aan het boek dat zijn positie bepaalde. De engelenmaker (2005) speelt zich af in het grensdorp Wolfheim, waar de geniale en gesloten arts Victor Hoppe terugkeert met een drieling die op hem lijkt zoals alleen kopieën op een origineel kunnen lijken. Wat begint als een dorpsroman groeit uit tot een onderzoek naar wetenschap, geloof en de vraag wie het recht heeft leven te maken. Het boek werd in meer dan tweehonderdduizend exemplaren verkocht, in ruim vijftien talen vertaald en stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2006 en op de longlist van de International Dublin Literary Award 2010.

Daarna bleef hij zijn stof ver van huis zoeken. Post voor mevrouw Bromley (2011) volgt twee Londense vrienden die in 1914 de loopgraven in verdwijnen en stelt de vraag wat vriendschap waard is wanneer zij aan het geweld wordt onderworpen. Maan en zon (2015) speelt in Curaçao vanaf 1961 en beschrijft de verhouding tussen broeder Daniël en de familie Tromp op een eiland dat tussen traditie en modernisering wordt heen en weer geslingerd. Zonder liefde (2019) keert terug naar een intiemere schaal en volgt twee dertigers die na het stuklopen van hun relaties bij elkaar houvast zoeken.

Na tien jaar in het landelijke Koningshooikt bij Lier verhuisde Brijs in april 2014 naar Los Romanes in de provincie Málaga, in de Andalusische Axarquía. Die verplaatsing bracht een nieuwe lijn in zijn werk op gang. In Andalusisch logboek (2017), Berichten uit de vallei (2020) en Het geduld van de bloemen (2025) beschrijft hij het landschap, de dieren en de mensen om hem heen met dezelfde aandacht die hij eerder aan zijn romanpersonages besteedde, en met een groeiende bezorgdheid over een klimaat dat zijn regelmaat verliest. Op 21 september 2026 verschijnt bij Atlas Contact In goede en kwade dagen, een autobiografische novelle over de laatste ziekte van zijn moeder, die op het ogenblik van deze beschrijving nog niet was uitgekomen.