Biografie

Antonius Hedwig Jozef Dautzenberg werd op 13/12/1967 geboren in de Vroedvrouwenschool van Heerlen, in de Limburgse mijnstreek, drie minuten na zijn tweelingbroer. Hij groeide op in Schaesberg, in een arbeidersgezin waarin beide grootvaders in de kolenmijnen hadden gewerkt. De tweelingbroers werden tot hun twaalfde identiek gekleed, een gegeven dat later een plaats kreeg in zijn dagboek Ik bestaat uit twee letters, waarvoor hij tijdelijk terugkeerde naar het ouderlijk huis. Dautzenberg studeerde economie aan de universiteit van Tilburg en volgde daarnaast een verkorte opleiding taal- en letterkunde. Hij werkte als journalist en communicatieadviseur en woont in Tilburg.

Zijn literaire loopbaan begon in tijdschriften als De Revisor en Hollands Maandblad, waarna hij in 2010 debuteerde met de verhalenbundel Vogels met zwarte poten kun je niet vreten, een verzameling verontrustende en absurdistische verhalen over dood, seksualiteit en culturele gewoonten. Het boek haalde de shortlist van de Selexyz Debuutprijs en de longlist van de AKO Literatuurprijs, en NRC Handelsblad rekende hem tot de belangrijke nieuwkomers. Een jaar later verscheen de roman Samaritaan, volledig opgebouwd uit dialogen en gebaseerd op zijn eigen beslissing om een nier af te staan aan een onbekende. Met Extra tijd (2012) beschreef hij het sterven van zijn vader, in een vertelling die geleidelijk van de derde naar de eerste persoon overgaat.

Dautzenberg heeft zich van meet af aan opgesteld als een schrijver die de werkelijkheid als materiaal gebruikt en non-fictie als categorie wantrouwt. Hij gaf toe interviews te hebben verzonnen en bekende dat een in de VPRO Gids beschreven ontmoeting met Arnon Grunberg uit zijn duim was gezogen. In juli 2011 maakte hij bekend dat hij zich, uit protest tegen wat hij een heksenjacht noemde, had aangemeld als lid van de omstreden Vereniging Martijn. De bedreigingen die daarop volgden, ook aan het adres van zijn familie in Limburg, brachten hem ertoe begin 2012 zijn steun in te trekken; de ervaring leverde de gedichtenbundel Smerig gezwel wat je bent op. In 2014 schreef hij samen met de van fraude beschuldigde hoogleraar Diederik Stapel de briefroman De fictiefabriek. Datzelfde jaar werd hij door Fontys Hogeschool ontslagen omdat hij te omstreden werd geacht, waarop Stapel uit solidariteit opstapte en twaalf Tilburgse culturele instellingen een open brief van steun ondertekenden.

Naast zijn boeken ontwikkelde Dautzenberg zich tot initiator van maatschappelijke en artistieke projecten. In 2013 bedacht hij de Quiet 500, een glossy over Tilburgers in armoede die werd toegestuurd aan de vijfhonderd rijkste Nederlanders uit de Quote 500; het tijdschrift groeide uit tot de Quiet Community. Hij was ook de drijvende kracht achter de Natuursonnetten en de Kunstpassages, en in 2019 werd hij benoemd tot stadsdichter van Tilburg. In 2016 ontving hij in Rotterdam de Peter Bruyn Penning en werd hij benoemd tot erelaureaat van de WORM Parallel University.

Zijn latere romans tonen een schrijver die steeds vrijer met vorm en genre omgaat. Wie zoet is (2015), Geestman (2019), Ogentroost (2022) en De vijf (2024) verschenen bij Atlas Contact; het dagboek Ik bestaat uit twee letters (2018) kreeg een plaats in de reeks Privé-domein van De Arbeiderspers. Zijn verhalen werden tweemaal genomineerd voor de J.M.A. Biesheuvelprijs. Sinds 2025 publiceert hij bij Prometheus, waar de allegorische roman Engelland en het dagboek En garde! verschenen. In oktober 2026 volgt de roman Valse herfst, een eerbetoon aan de literaire streekroman, waarin een man terugkeert naar het Limburgse dorp dat hij op zijn twaalfde verliet.